Mathematical radio
Mathematical Radio is een kristalontvanger: een galenakristal, een kattensnor van staaldraad, een met de hand gewikkelde spoel en kinematische opspanningen uit het precisiewerk verderop. Hij heeft geen voeding nodig. Het signaal zelf beweegt het membraan — een banaliteit uit de natuurkunde, of het vreemdste in de ruimte, afhankelijk van hoe lang je blijft staan. Loe Feijs kreeg op zijn tiende een jongensboek over radio, met de bouwbeschrijving van vrijwel deze detector; Ralf Jacobs groeide op met het vroege internet. Het werk is die twee die het boek opnieuw lezen, de één uit herinnering, de ander voor het eerst. Wat de ontvanger oppikt is een gesloten lus van eigen makelij: een oude buiszender die beltonen uitzendt, uitgesproken vergelijkingen voor resonantie en gelijkrichting, en John Donnes Meditation XVII. Er is hier niets uitgevonden. Alles is bewezen, gepubliceerde fysica, beschikbaar voor iedereen met een stuk draad en wat geduld. Dat is precies het punt. De dromerigheid van radio overleeft de volledige verklaring. Je kunt elke stap van antenne tot oor verantwoorden en houdt nog steeds een stem over die van elders komt — wat het woord draaggolf altijd al stilletjes toegaf.
