AANGENAME ONRUST IN VERVAGENDE GRENZEN

Een methode die tussen werelden instaat waarbij ik heb gekeken naar desoriëntatie, ervaringen van ruimtes, zintuigen en meer.

Dit project is nu gearchiveerd en was onderdeel van DDW21

Dit project is onderdeel van:
ArtEZ IN_architecture alumni 2021

Visual illustration of my project

Milou van Dodewaard

Ik wil mensen rust kunnen geven ondanks de druk vanuit de samenleving, dit doe ik met behulp van VR en desoriëntatie. Mijn meubel en virtuele ruimte werken samen om de grens tussen de werelden te doen vervagen maar ook om flexibiliteit te geven aan de betekenis die iemand aan de omgeving geeft.

VR geeft mij de mogelijkheid om situaties te creëren die alleen hiermee tastbaar zijn.

Ik zie gaten, gevallen dakpannen, licht schijnend door kieren en door muren groeiende takken. Ik raak gedesoriënteerd en vind het aangenaam. Verlaten plekken brengen mij rust, ik kan mij overgeven aan het moment en mijn emoties laten voor wat ze zijn. Hetzelfde gevoel van rust wil ik anderen geven, deze voelen we vaak minder door de druk vanuit de samenleving. Die druk wordt versterkt doordat het voelt alsof gebouwen al bepaald hebben hoe we ze moeten ervaren. VR is in grote opkomst, dit ook in de wereld van architectuur. We kunnen binnen één seconde geplaatst worden in een totaal andere wereld met ervaringen die soms surrealistisch aanvoelen. Maar wat als we deze onbekende wereld gaan samenvoegen met die ‘echte’ wereld waarin alles al vast lijkt te liggen? Met behulp van VR en desoriëntatie zorg ik ervoor dat rust gestimuleerd wordt. Als we minder grip hebben op onze omgeving zullen we minder proberen grip op onze eigen emoties te krijgen. De locaties van enkele fysieke elementen komen overeen met locaties van virtuele objecten; de grens tussen de werelden vervaagt. In plaats van druk door standaarden in onze wereld gaat intuïtie de hoofdrol spelen in de ervaringen van ruimtes.