Het Cluster B Effect

Een absurdistische mode film die een persoonlijk trauma omzet in een visueel wielren extravaganza.

Dit werk is een absurde visualisatie die de mentale problemen aankaart van een slachtoffer uit een narcistische ouderlijke relatie. Megan zet een persoonlijk verhaal om in iets wat helend en humoristisch is. Door middel van storytelling speelt ze met aspecten uit haar eigen leven en elementen uit bijvoorbeeld wielerkleding. Een obsessieve manier van leven die vroeger draaide om wielrennen, iets waar ze los van kan breken met dit werk. Met breisels, prints, extreme vervorming en draagbare fietsonderdelen laat Megan op absurdistische wijze de lijdensweg van het slachtoffer van een narcistische relatie zien in bewegend beeld. “Nagem, een gedreven jonge vrouw die vol in het leven staat. In haar wielerparadijs geeft ze liefde en moeite om haar doel te behalen. Op een indoor wielerbaan zal ze verschillende rondes fietsen tijdens een tijdrit. Tijdens die rit spelen onzekerheden een steeds grotere rol wat zichtbaar leidt tot frustratie en boosheid.” Een greep uit de korte mode film. Een film die je zal bewegen en een nieuw perspectief biedt op narcisme. Waarin loslaten centraal staat en naartoe wordt gewerkt middels performance en extravagante outfits.

De kleding brengt de film samen en maakt de balans binnen esthetisch modebeeld en storytelling.

Dat kleding een belangrijke rol speelt zie je terug in elke film. Het maakt of breekt een karakter, verhaal of setting. Het verschil met mode film is dat het vaak enkel draait om de mode in beweging te zien. Dat is waar Megan verandering wil aanbrengen in de mode en film industrie. In mode zit veel verhaal, die wilt ze terug brengen naar de voorgrond. Zo zijn de outfits de basis voor de film Het Cluster B Effect. Die hebben het verhaal gebouwd tot een storyboard. Zo is ze zoekende naar een nieuw genre binnen film. In de outfits is gebruik gemaakt van verschillende uitgangspunten en technieken. Zoals de Beg For Me jurk waarop je een custom print/patchwork ziet met narcistische slogans. Daarnaast vind je in de Muscle Up outfit invloeden vanuit wielrenners zelf, de absurd grote beenspieren vervreemd in een zelfgemaakt breisel met een gescheurde top die refereert aan race valpartijen. Hiermee bereik niet je niet alleen meer bewustzijn voor de mode en het ontwerpproces die een ontwerper doorgaat, maar ook meer bewustzijn voor mode zelf en hoe wij dit inzetten in het dagelijks leven. Het stelt een vraag hoe veelzeggend een eigen garderobe is en wat het zegt over de persoon in kwestie.

Een werk wat de mentale problemen aankaart van een slachtoffer van een narcistische ouder.

Het werken met taboes is Megan niet onbekend mee. In haar werk confronteert ze zichzelf en haar omgeving met persoonlijke trauma’s en ongemakkelijkheden. Het is helend, om dit proces te kunnen doorlopen als maker. In dit werk zie je terug hoe zij de gevolgen ervaart van haar narcistische ouder. Een gevoelig onderwerp wat niet alleen haar is overkomen, maar velen met haar. Door dit werk wilt ze het gesprek aan gaan, het doet mede functie als een gespreksopener. In de film en kleding zit een aspect van absurditeit en humor, zo zorgt ze voor luchtigheid om een zwaar onderwerp te kunnen relativeren. Naast het gesprek openen wilt ze ook inspireren tot actie bij de individu. Ze laat zien dat het hebben van een narcistische ouder niet het einde is en je je eigen leven mag leiden. Met of zonder deze persoon erbij te betrekken. Een ouder laten gaan is taboe in onze hedendaagse cultuur, toch mag het er onderdeel van zijn. We leven in een maatschappij die steeds meer zelf gericht is, een maatschappij waarin we onszelf kunnen verliezen in een ander. Met dit project wilt Megan meer oog maken voor elkaar, waarin we met elkaar kunnen leven in plaats van langs elkaar zonder taboes.