Aloneness

Gedicht van S. Clark

It was not a wasted day. I see how you could feel that way, I sat upon the same old stool And tapped upon the same old tool. You came and went, in sun and rain In light and dark, and back again, And still I sat. Yes, I can see, How you would mourn the day for me With all the sights to see outside. I’m sure my stillness pricked your pride. I can guess what you think of me, That I decline your company, I promise that I mean no slight, You have not slipped my gladsome sight. I only crave the stillness here To scrawl at scraps with my mind clear. There is no deeper joy, I say, So mine was not a wasted day. Geschreven door S. Clark

Over de tafel

Aloneness werd geïnspireerd door Jeong Kwan, een Zuid-Koreaanse non die op haar 18 jaar heel bewust koos voor het kloosterleven omdat ze rust en geluk vindt in het alleen zijn. Ze inspireert omdat ze authentiek is, trouw aan zichzelf is en grenzen durft te stellen. Het resultaat is een ronde tafel in donker geolied eikenhout. De ronde vorm representeert een gevoel van harmonie. De olie maakt de authentieke houtnerven goed zichtbaar en de positie van de poten stelt een duidelijke grens naar de buitenwereld toe. Je kan dus enkel met jezelf aan deze tafel zitten. Toch is er een zekere openheid aanwezig die van “Aloneness” geen asociale tafel maakt. De term “Aloneness” wordt volgens meditatie-experte Pragito Dove dan ook gedefinieerd als “presence, fullness, aliveness, joy of being, overflowing love. You are complete. Nobody is needed, you are enough” (www.huffpost.com, 2017).