The Aftermath

Een verzameling handgevormde glazen objecten, samengevoegd uit wat wijnflessen ooit waren. Ze spreken van verheven stemmen, ruzies, glazen die worden gegooid, zonder het moment van de breuk zelf te tonen: tussen familieleden, collega's, politici. Ze zijn wat overblijft daarna. Getekend, niet ongedaan gemaakt. Nog overeind gevonden nadat de ruimte leeg raakte.

Hun oppervlak draagt zichtbare naden, waar de fragmenten opnieuw zijn samengevoegd zonder te doen alsof de breuk er nooit was. Het enige leesbare teken is het litteken, zonder herstel in de zin van genezing. De wrijving die hen vormde, kan net zo goed horen bij een gespannen familiediner met scherpe woorden, als bij een ruimte waar beslissingen worden genomen via diplomatie, namens velen. Het werk kiest niet tussen de twee.

Hun ronde vormen dragen een stille echo van de cirkel: een tafel, een besluitvormingskamer, elke ruimte gebouwd om mensen elkaar aan te kijken. Deze verwijzing blijft op de achtergrond, een spoor eerder dan een uitspraak. Wat telt, is wat de cirkel wordt zodra iedereen is verstomd. De vorm behoudend nadat de stemmen verdwenen, van binnenuit verlicht, alsof licht het enige is dat nog vrede kan stichten.