Een wereld voorbij reclame
BIRREAN BILLBOARD CITY brengt een selectie billboards uit de hoogtijdagen van Birrea samen: een hypergecommercialiseerde vogelmaatschappij die uiteindelijk bezweek onder haar ecologische en economische excessen.
Ooit stonden de billboards in dienst van de overtuigingskracht van reclame en torenden ze boven het stadsbeeld van Birrea uit. Na verschillende periodes van maatschappelijke ineenstorting werden ze teruggevonden, verzameld en bewaard. Onder leiding van Prinses Picquetta en het Ministerie van Cultuur kregen ze een nieuwe betekenis: van reclamemiddel veranderden ze in bijna heilige objecten, gewaardeerd om hun schoonheid en als getuigen van een gedeeld verleden.
Hun vreemde beelden en opschriften, geschreven in de merkwaardige taal van Birrea, geven een inkijk in een samenleving die ons tegelijk vreemd en opvallend bekend voorkomt. Juist door die afstand kunnen de eigenaardigheden van Birrea iets van onze eigen samenleving zichtbaar maken.
Het project van de Pauwenprinses
De billboards omringden de inwoners van Birrea ooit met beelden van wat mooi, begeerlijk en nastrevenswaardig was. Generaties werden eronder geboren en groeiden ermee op. Onder Prinses Picquetta worden dezelfde beelden nu opnieuw bekeken: als herinneringen aan een gedeeld verleden en als symbolen van Birrea’s culturele erfgoed. Zo verandert de beeldtaal van de commercie langzaam in een beeldtaal van legitimiteit. Misschien is er weinig verschil tussen wat we moeten verlangen en wat we moeten bewonderen.
Leven in de reclame
Reclame verkoopt ons niet alleen producten; ze verkoopt ons ook beelden van wat mooi, begeerlijk en nastrevenswaardig is. Die beelden worden steeds meer onderdeel van de manier waarop we onszelf laten zien. De grens tussen beïnvloed worden door een beeld en ervoor kiezen om het zelf uit te dragen wordt daardoor steeds vager. Op sociale media lopen reclame, persoonlijke expressie, politiek en culturele identiteit moeiteloos door elkaar en gebruiken ze vaak dezelfde beeldtaal.
BIRREAN BILLBOARD CITY speelt zich af in een toekomst waarin deze beelden de wereld die ze heeft voortgebracht hebben overleefd. Ze zijn overgebleven als vreemde resten waarvan de oorspronkelijke betekenis grotendeels verloren is gegaan. Losgemaakt van de straat en van hun commerciële context worden ze verzameld, tentoongesteld en opnieuw geïnterpreteerd als cultureel erfgoed. De installatie drijft de spot met de manier waarop culturele instellingen resten uit het verleden tot betekenisvolle en gezaghebbende objecten maken. Wat ooit onderdeel was van het openbare leven en bedoeld was om te verleiden en te overtuigen, krijgt zo een nieuw leven in het museum, en daarmee mogelijk ook een nieuwe vorm van macht.
