Het systeem
CYBERAWARE zet je achter de console van een fictieve meldkamer. Camerabeelden vullen de wand, fysieke schakelaars en knoppen liggen onder je handen, en cyberincidenten ontvouwen zich in realtime: een inbraak om in te dammen, een gezicht om te markeren, een melding om te negeren of op te schalen. Elke beslissing is van jou, en de interface maakt doorkijken moeiteloos.
De omkering
Wat de interface nergens vermeldt, is dat het kijken twee kanten op werkt. Vanaf het moment dat je gaat zitten, registreert CYBERAWARE hoe jij je gedraagt: waar je naar kijkt, hoe lang je twijfelt, wie je markeert, wat je laat gaan. Bij vertrek print een bonprinter jouw persoonlijke surveillanceprofiel — samengesteld uit data die je nooit bewust hebt afgestaan, in een toon die geen ruimte laat voor bezwaar.
De vraag
Die bon is de kern. Dezelfde logica zit in systemen waar we al mee leven: gezichtsherkenning in de publieke ruimte, risicoprofilering bij banken en grenzen, geautomatiseerde moderatie en fraudedetectie. Toestemming verdwijnt in een vinkje, de afweging blijft verborgen, en het oordeel komt binnen als feit. CYBERAWARE geeft bezoekers een paar minuten de macht van de operator, zodat ze beide kanten voelen — en vraagt waar we mee instemmen zodra veiligheid het argument is.
