Een kledingstuk in onderzoek
The Garment That Knows Too Much benadert een denim kledingstuk als onderzoeksobject: een tijdelijke ordening van vezels, chemie, arbeid, zorg, data en beslissingen. Vier NewTexEco-projecten leggen verschillende kennislagen bloot. TOS13 vormt het fysiek-digitale fieldlab waar materialen, machines, mensen en infrastructuren samenkomen. M-DPP onderzoekt blijvende materiaalidentiteit en verificatie. Care & Repair bestudeert de praktijken die de gebruiksduur verlengen. Digital Product Passports for Circular Denim verbindt gegevens over productie, gebruik en einde levensduur in de denimketen. Samen vragen zij wat een kledingstuk moet weten—en wat mensen erover moeten weten—om circulariteit handelingsgericht te maken.
Data als ontwerpmateriaal
Fysieke tags, textielfragmenten en digitale lagen maken zichtbaar wat in een label staat, in het materiaal is gecodeerd, in reparatiesporen is geschreven of verloren gaat tussen producent, drager, sorteerder en recycler. Het Digital Product Passport verschijnt niet als administratief eindpunt, maar als ontwerpmateriaal: informatie moet zorg, onderhoud, reparatie, doorverkoop, sortering en recycling sturen. Het kledingstuk wordt een observatorium voor de vraag hoe data betekenis krijgt via materiële ontmoetingen en gesitueerde beslissingen.
Kennis blijft bij materie
Door een complex textielecosysteem samen te brengen in één leesbaar object, maakt de installatie de afhankelijkheden zichtbaar tussen materiaalwetenschap, digitale infrastructuur, zorgpraktijken en fieldlab-experimenten. De propositie is precies: een kledingstuk mag geen afval worden omdat zijn kennis van zijn materiële lichaam is gescheiden.
