Ga naar de hoofdinhoud
17-25 October 2026

Touching Death

Een urn omhelsd door een huidstructuur, geïnjecteerd met het DNA van de overledene.

Gepresenteerd door Lauren Raaijmakers

Dit project is nu gearchiveerd en was onderdeel van DDW22

Type evenement

Expositie

Touching Death Reconstruction
Touching Death Reconstruction
Lauren Raaijmakers
Aan het begin van de pandemie in 2020 werden we met de dood geconfronteerd. We waren genoodzaakt om onze benadering van rouw te herzien. De symbiotische urn die Lauren Raaijmakers (1996) creëerde na het overlijden van haar opa door Covid-19 presenteert een nieuwe benadering van onze rouwrituelen.

De pandemie en onze rouwprocessen

De pandemie heeft onze interactie met de dood, de stervende en onze rouwprocessen sterk beïnvloed. De angst die de wereld voelde, maakte een ets in onze herinneringen. We waren genoodzaakt afstand te houden en elkaar online te ontmoeten, alleen te rouwen. Maar waar de mogelijkheden afnemen, ontstaan ​​nieuwe perspectieven. Het was hartverscheurend toen mijn opa stierf aan covid-19 en ik tijdens het proces geen afscheid kon nemen of de hand van mijn oma kon vasthouden. Ik werd gedwongen het rouwprocess op een andere manier aan te gaan. Op dat moment ontstond de gedachte aan een urn omarmd door huid. De urn roept aanraking en nabijheid op. Het vraagt ​​om een ​​andere benadering van het object. Geen stilstaand ‘doods’ object maar een van interactie en leven.

Het abjecte en het vel van de melk

De urn roept niet enkel tot aanraking op. De gecompliceerde interactie tussen de doden en de levende kan ook Abjectie oproepen. In Julia Kristeva's "Powers of Horror" legt ze uit hoe het Abject voor subject verschijnt als een bedreiging voor systeem en orde. Daarom probeert men het Abjecte te verdrijven om zichzelf te vestigen. In de urn bevindt zich een spanningsveld tussen het levende en het dode. Het behoort een ​​systeem te verstoren waarin dood en leven strikt gescheiden zijn. De as wordt omarmt door de huidstructuur die het DNA draagt. Het roept aanraking op voor een object dat als onaanraakbaar wordt beschouwd. De tegenstrijdige structuren, vormen en natuurlijke materialen laten een gevoel van onbehagen achter.

Het haar, het bloed en de scoby

De huidstructuur van de urn is gemaakt van een symbiotische cultuur van bacteriën en gisten (scoby) die bovenop kombucha groeit. De moeder scoby blijft dochter scoby's voortbrengen en ze beginnen hun eigen stamboom te groeien. In deze familie van scoby's is het DNA van de overledene, het haar, het bloed en het geïsoleerde DNA geïntroduceerd. De lange familie bloedlijnen die door de huidstructuur lopen omhelzen de as van de overledene. Totdat de urn ook zelf begint af te breken.
test phase - wet scoby with DNA
test phase - wet scoby with DNA
Lauren Raaijmakers
test phase - dried scoby with DNA
test phase - dried scoby with DNA
Lauren Raaijmakers
test phase - miniature urn
test phase - miniature urn
Lauren Raaijmakers
test phase - big wet scoby with DNA
test phase - big wet scoby with DNA

over Lauren Raaijmakers

Lauren Raaijmakers is een multidisciplinair kunstenaar gespecialiseerd in fotografie, visual culture en bio art. Ze werkt met ingewikkelde onderwerpen als vergankelijkheid, lijden en het verbeelden van complexe emoties. De ethische vragen die voortkomen uit de beeldtaal die we gebruiken staan ​​centraal in haar onderzoek. In haar artistieke praktijk confronteert ze het publiek met deze gecompliceerde onderwerpen en verleidt ze door het gebruik van symboliek in haar ‘beelden’.

Colofon

Artist Lauren Raaijmakers