Parentesi Cinema

Parentesi Cinema

Parentesi Cinema werkt met formats voor filmsessies en ruimtelijke installaties om een speciale ruimte te creëren waar bewegende beelden kunnen worden verheven en gewaardeerd. Het project wil een omgeving creëren die bevorderlijk is voor een meeslepende waardering van experimentele video-inhoud. De installaties die we ontwerpen willen conventionele filmpercepties uitdagen en transformeren van een statische container naar een aanpasbaar toevluchtsoord dat gevormd wordt door de wisselwerking tussen inhoud (films) en container (gastlocatie). Wij geloven dat effectieve verspreiding van specifiek bewegend beeldmateriaal vereist dat de fysieke ruimte bijdraagt aan de algehele ervaring. Onze inspanningen gaan dus verder dan filmconsumptie en evolueren naar de orkestratie van tastbare convergentiemomenten, wat ons dwingt om elke keer weer aanzienlijke inspanningen te leveren om unieke cinematografische installaties te creëren. Daarom introduceren we voor DDW 2023 met genoegen The Cut-out Body, een gecureerde selectie video-essays, experimentele films en bewegende beelden, gemaakt door verschillende internationale kunstenaars, met als gemeenschappelijk thema het lichaam: de materialiteit,

The cut-out body

We zien elke dag een oneindig aantal beelden van lichamen op het oneindige aantal schermen dat ons omringt. We zijn er te veel aan gewend om het idee van het lichaam via dit formaat aan te nemen, maar: is het echt mogelijk om het lichaam te vertellen en waar te nemen via een scherm? Het bewegende beeld geeft ons wat een lichaam ons niet kan geven. Het interpreteert het lichaam gedeeltelijk, dat is zeker, maar in deze bewuste partijdigheid schuilt de schoonheid. De film fixeert het beeld van een lichaam en maakt het onveranderlijk, maar bewegende beelden zijn ook een middel om de perceptie van iets te kunnen veranderen, ze zijn van nature dynamisch, zoals de naam zelf al aangeeft. Ze zorgen ervoor dat het lichaam een vast beeld wordt dat niet de volledige werkelijkheid weergeeft, dus creëert het een fictie. En het is in deze fictie dat het lichaam een nieuwe mobiliteit vindt, een nieuwe vrijheid om zichzelf te vertellen. Het lichaam zonder lichaam, dat een geprojecteerd lichaam is, wordt nu een lichaam dat rijk is aan details en verhalen. Een nieuwe lichamelijkheid. Het wordt een specifiek en daardoor een reëler lichaam.