De expositie
By a Woman verkent ‘worlding’ — het verbeelden, vormgeven en manifesteren van werelden — aan de hand van de belichaamde, intuïtieve en speculatieve praktijken van vrouwelijke kunstenaars. Centraal staat het geloof in feministische storytelling als middel om kennis, ecologie en macht opnieuw te verbeelden.
Waarom een vrouw? Waarom gender überhaupt op de voorgrond plaatsen? Misschien is de vrouw in de titel de maker van het werk, de verteller van het verhaal, of een gedaanteverwisselaar die zich in elke iteratie tussen verschillende identiteiten beweegt. Zij is iemand wiens manieren van weten historisch gezien over het hoofd zijn gezien, afgedaan als onbelangrijk of uitgesloten.
De tentoonstelling neemt deze vragen als uitnodiging om opnieuw te kijken naar wie werelden mag verbeelden, wiens kennis wordt erkend en hoe verhalen de werkelijkheden waarin we leven vormgeven. Het project benadert ‘vrouw’ als een open, relationele en politiek gesitueerde categorie, in solidariteit met trans, non-binaire en genderfluïde personen, en met aandacht voor de manieren waarop identiteiten worden beleefd, onderhandeld en voortdurend in wording zijn.
Worlding
By a Woman vertrekt vanuit het inzicht dat werelden voortdurend worden gevormd door relaties tussen mensen, materialen, verhalen en meer-dan-menselijk leven. De tentoonstelling benadert artistieke praktijk als een vorm van worlding: een materieel, verbeeldend en collaboratief proces waarin verschillende werkelijkheden kunnen worden geoefend, bewoond en tot stand gebracht. Feministische perspectieven bieden manieren om aandacht te hebben voor vormen van kennis die belichaamd, gesitueerd en relationeel zijn.
Over de kunstenaars
Door installaties, sculpturen, tekst en textiel ontvouwen zich drie verschillende maar diep met elkaar verweven praktijken. Pei-Ying Lin beweegt zich tussen microbiologie, bio-art en textielpraktijk om het samenleven van verschillende soorten te onderzoeken. Haar met de hand gebreide coronavirus herverbeeldt een onzichtbaar organisme op menselijke schaal en transformeert wetenschappelijke visualisatie in een ontmoeting die vragen oproept over de manier waarop angst, intimiteit en kennis bijdragen aan de vormgeving van onze relaties met de microbiële wereld.
Leonie Brandner gebruikt geërfd linnengoed, borduurwerk, steen en taal als levende archieven. Via zorgvuldige handelingen van naaien en verzamelen verbindt zij familiegeschiedenissen met diepe geologische tijd, en laat zij zien hoe werelden voortdurend worden geweven door materiaal en herinnering.
Müge Yılmaz herverbeeldt vergeten en verzonnen figuren wier verhalen zich door de geschiedenis en de toekomst bewegen. Haar felgekleurde houten sculpturen stellen feministische genealogieën voor waarin schrijven, wetenschap en zorg blijvende technologieën van wereldvorming worden.
